Γράφει ο Νικόλαος Παπαδιονυσίου
Πολλές
φορές σκεφτόμαστε τι είναι καλύτερο η αυστηρότητα ή η χαλαρότητα; Η
πειθαρχία ή η ελαφρότητα; Ένας αυστηρός προγραμματισμός ή η ολιγωρία και
το τυχαίο, όσον αφορά τις ευθύνες;
Θεωρείτε ότι είναι δύσκολο να απαντήσετε;
Πραγματικά
είναι δύσκολο. Η ανθρώπινη φύση, όπως διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε τις
τελευταίες δεκαετίες, μέσα σε ένα κοινωνικό κατεστημένο αφθονίας,
ευμάρειας και οκνηρότητας, συνήθισε να κωλυσιεργεί και να χουζουρεύει,
ενστερνιζόμενη μια κενή περιεχομένου ιδεολογία προϊόν της θεαματικής,
καταναλωτικής κοινωνίας, η οποία τελεί σε απόλυτη διάσταση με τις
αιώνιες, παραδοσιακές αξίες και ιδέες που διέπουν και καθορίζουν το
άτομο, ως μέλος του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου.
Έτσι
λοιπόν το εγώ υπερίσχυσε στο εμείς, η ματαιότητα και το ανούσιο
επικράτησαν στο απαραίτητο, η συνείδηση διαβρώθηκε και το πνεύμα
χειραγωγήθηκε.
Ποιος
λοιπόν ο λόγος κάποιος να κοπιάσει και να εργαστεί ευσυνείδητα, όταν
μπορούσε να απολαύσει ότι επιθυμούσε δια της πλαγίας οδού.
Έτσι λοιπόν φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.
Ίσως
ακόμη να μην έχουμε συνειδητοποιήσει, ότι φέρουμε ισομερή ευθύνη, με
όλους αυτούς που εδώ και δεκαετίες ρήμαξαν τη Χώρα, την αφάνισαν
οικονομικά, φυλετικά και πολιτισμικά, απομυζώντας την κρατική
οικονομία, μέσω καταχρήσεων, χρηματισμών, δωροδοκιών, στηρίζοντας την
εξουσία τους στο απόλυτο ψέμα και στη γενικευμένη διαφθορά. Και γιατί
έχουμε ισομερή ευθύνη; Διότι συνεχίσαμε αμετανόητοι να τους ανεβάζουμε
ξανά και ξανά στους εξουσιαστικούς θώκους με άλλα προσωπεία, παρά την
επίγνωση εκ μέρους μας, της αθλιότητάς τους.
Τώρα
όμως που σχεδόν ως Χώρα και Λαός έχουμε φθάσει στον πυθμένα, τώρα που ο
απόλυτος όλεθρος βρίσκεται κοντύτερα απ’ ότι φανταζόμαστε, τώρα που
πλέον η πορεία είναι μη αναστρέψιμη, μας απομένουν δυο μόνο προοπτικές.
Ή
θα υπομείνουμε μοιρολατρικά το τέλος μας, το οποίο πιστέψτε με δεν
αργεί ή Θα ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ. Θα αγωνιστούμε, όχι όπως μας δίδαξαν και μας
επέβαλαν μέχρι τώρα μέσω μιας προσχεδιασμένης και καλυμμένης πλύσης
εγκεφάλου. Εάν λοιπόν αποφασίσουμε να αγωνιστούμε, πρέπει πρωτίστως να
αποβάλουμε τον ευδαιμονισμό και την εγωκεντρική υπεκφυγή που μας
διακατέχει. Αυτό θα γίνει συνειδητοποιώντας πρωτίστως, ότι τώρα πλέον
δεν υπάρχουν άλλοι που θα προπορευθούν και θα προτάξουν τα στήθη τους,
πίσω από τις πλάτες των οποίων θα μπορέσουμε να κρυφθούμε και να
λουφάξουμε. Πρέπει όλοι ανεξαρτήτως από τον πρώτο έως τον τελευταίο, ως
Σπαρτιατική Φάλαγγα, ο ένας παρά το πλευρό του άλλου να δώσουμε τη μάχη.
Για να αποκτήσουμε αυτή τη συνείδηση του μαχητή, πρέπει να
εγκαταλείψουμε τη μάταια και κενή περιεχομένου διαβρωτική και
εκφυλιστική προπαγάνδα, η οποία βρίθει ενός άνευ αντικρίσματος
συναισθηματισμού και να ξορκίζουμε τις κίβδηλες και αντεστραμμένες
επιθυμίες και ανάγκες. Αυτές ακριβώς με τις οποίες το άθλιο κατεστημένου
μας κρατάει δέσμιους. Αφού λοιπόν εξαγνιστούμε από τη φαυλότητα και το
ανούσιο, θα ενστερνιστούμε τις Αρχέγονες Ιδέες και Αξίες, αυτές που
οδηγούσαν για αιώνες τους προγόνους μας σε μια ατέρμονη πορεία ακμής και
μεγαλείου. Στη θέση του χρωματισμού του εσωρούχου της ξανθιάς
τηλεπαρουσιάστριας και της εναγώνιας προσπάθειας μίμησης του life
style των επωνύμων διαττόντων αστέρων, σε ντύσιμο, συμπεριφορά και
κατανάλωση κονσερβοποιημένης διασκέδασης, θα προτάξουμε την Εθνική και
Φυλετική Υπερηφάνεια, τη συνείδηση της Ιστορικής μας κληρονομιάς και την
Πίστη σε ένα λαμπρό μέλλον.
Το
νοσηρό εγώ πλέον θα υποταχθεί στο συνειδητό Εμείς, χωρίς αυτό να
αποτελεί ευνουχισμό της προσωπικότητας ή της ελευθερίας, διότι οι 300
Λακεδαιμόνιοι στις Θερμοπύλες ή οι πεσόντες στο Μανιάκι έθεσαν το μέλλον
του συνόλου υπεράνω της προσωπικής τους επιβίωσης, παραμένοντας
αυτόνομες προσωπικότητες ελεύθερες, αφού ο κάθε ένας από αυτούς επέλεξε
να φτύσει καταπρόσωπα τον θάνατο.
Με
την απόφασή μας λοιπόν για αγώνα και για την ένταξή μας σε μια ομάδα
που διέπεται από κοινά ιδανικά και αποσκοπεί στο ίδιο αποτέλεσμα, πλέον
αποδεχόμαστε την ομαδική αυστηρότητα και την πειθαρχία. Πλέον
αναλαμβάνουμε ευθύνες, άλλος λίγες άλλος πολλές για τις οποίες πρέπει ν’
αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις, να υπερβάλουμε εαυτό, προκειμένου
να οδηγήσουμε την Ελλάδα στην Αναγέννηση.
Μπορεί
οι όροι αυστηρότητα και πειθαρχία να ξενίζουν ή ακόμη και να φοβίζουν
πολλούς, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι για να υπάρξει ευημερία και πρόοδος,
για να υπάρξει κοινωνική σταθερότητα, για να υπάρξει μέλλον για έναν λαό
πρέπει οι ηγέτες του να προτάσσουν πάνω απ όλα την πατρίδα και αυτόν
τον ίδιο τον λαό κάτι που δεν χωρεί υποχωρήσεις και διαπραγματεύσεις.
Ίσως χρειαστεί κάποιος λαός να στερηθεί για ενα μεγάλο χρονικό διάστημα,
να εργαστεί συλλογικά σκληρά, να χρειαστεί να αλλάξει τον τρόπο ζωής
που μέχρι τώρα ήταν συνηθισμένος, αλλά αυτά θα τον οδηγήσουν στο να
ορίζει εκείνος την μοίρα την δική του και των παιδιών του. Μόνο τότε θα
μπορέσει να αποτινάξει από πάνω του κάθε οικονομικό, κοινωνικό και
πολιτισμικό ζυγό.
Ας
πάρουμε λοιπόν για παράδειγμα τη Ρωσία. Ένα κράτος που ο λεγόμενος
υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε μετά από εβδομήντα έτη, ως κτίσμα από
τραπουλόχαρτα και η Περστρόικα την μετέτρεψε σε κέντρο εξαγωγής
δολοφόνων και ιεροδούλων. Μόνο όταν τη διακυβέρνηση ανέλαβαν κυβερνήτες,
άνδρες αυστηροί, πιστοί σε ιδέες και ιδανικά, αποφασισμένοι να
οδηγήσουν τη χώρα σε οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, αδιαφορώντας για
τα κάθε λογής ανούσια ιδεολογήματα και για τον υπερφίαλο και
ισοπεδωτικό φιλελευθερισμό, καταστάσεις που δεν γέμισαν το καθημερινό
πιάτο των πολιτών, αλλά αντιθέτως τον οδηγούσαν σε μεγαλύτερα αδιέξοδα η
χώρα βρέθηκε ξανά σε τροχιά θεαματικής ανάπτυξης.
Συγκρίνετε
λοιπόν τη Ρωσία του προέδρου Πούτιν με την Ελλάδα του πρωθυπουργού
Τσίπρα και αποφασίστε τι είδους Πολιτειακό μοντέλο προτιμάτε; Αυτό που
σας εξασφαλίζει εργασία, ασφάλεια, κοινωνική μέριμνα και ελπίδα για το
μέλλον ή αυτό που σας καταδικάζει σε οικονομικό, πολιτισμικό, κοινωνικό
και φυλετικό αφανισμό; Μια κοινωνία οργάνωσης και τάξης ή ενα εμετικό
κομφούζιο που στο όνομα μιας κάποιας ελευθερίας που τελικά μόνο
ελευθερία δεν είναι, ηρωποιούνται δολοφόνοι και βιαστές και αναλαμβάνουν
ανώτερα αξιώματα φυγόστρατοι, αρνητές της θρησκείας και της ιστορίας
και χθεσινοί άεργοι; Μια κοινωνία που ο καθένας στο όνομα μιας δήθεν
πολυφωνίας, μπορεί να καταστρέψει ανθρώπους προβάλλοντας μια αδυναμία
τους, να συκοφαντήσει, να καθυβρίσει και να προτρέψει σε τέλεση
εγκληματικών πράξεων ή μια κοινωνία αλήθειας και σκληρής ειλικρίνειας;
Μην
σας φοβίζει λοιπόν η αυστηρότητα και η πειθαρχία, διότι όπως απέδειξε η
Ιστορία, πάντα και χωρίς καμία εξαίρεση, μόνο οι αυστηρές και
πειθαρχημένες κοινωνίες επιβίωσαν.Διαβάστε περισσότερα: http://ethnikismos.net/