Γράφει ο Σ. Παιδάκος
«Ένα
βράδυ, πριν από λίγους μήνες, ονειρεύτηκα ότι βρισκόμουν σε μεσαιωνικό
δείπνο, με ψητό γουρουνόπουλο πάνω στο τραπέζι, γλυκά και ψωμιά. Άλλες
φορές, ονειρεύομαι ότι είμαι σε σούπερ μάρκετ του οποίου τα ράφια είναι
γεμάτα προϊόντα. Αυτό μου συμβαίνει συνήθως ύστερα από μία ημέρα
αναμονής στην ουρά, μέσα τον ήλιο, περιμένοντας έξω από κατάστημα
τροφίμων την άφιξη φορτηγού διανομής. Αυτή είναι η κατάσταση της μεσαίας
τάξης στην πόλη Σιουδάδ Γκουαγιάνα της ΒΑ Βενεζουέλα. Οι αστοί, οι
εύποροι και ο ιδιωτικός τομέας είναι οι ομάδες τις οποίες ο πρόεδρος
Μαδούρο κατηγορεί για την κρίση στη Βενεζουέλα.
Στην πραγματικότητα, όμως, τα χρόνια οικονομικής κακοδιαχείρισης της
επαναστατικής κυβέρνησης Τσάβες ευθύνονται για την παρούσα κατάσταση».
Έτσι περιγράφει την κατάσταση ο Carlos Hernandez των THE NEW YORK TIMES,
απ’ όπου και το σχετικό απόσπασμα.
Αυτά
συμβαίνουν στην πολύπαθη Βενεζουέλα που, υπόψη, είναι η τετάρτη στον
κόσμο πετρελαιοπαραγωγός χώρα. Αυτά ήταν τα οφέλη που αποκόμισε ο λαός
από το πρότυπο του Α. Τσίπρα , τον Τσάβες. Ως γνωστόν διαθέτουμε και
εμείς πετρέλαια, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να επωφεληθεί η Ελλάς
αυτών των κοιτασμάτων, με τους αλλοπρόσαλλους που μας κυβερνούν. Θέμα
χρόνου λοιπόν ήταν να συμβεί και στη Βενεζουέλα αυτά που συμβαίνουν σε
κάθε χώρα που είχε την «τύχη» να αναλάβει τη διακυβέρνηση η προοδευτική
αριστερά. Αυτό είναι βέβαια και το ζητούμενο των αριστερών άμα τους
δοθεί η ευκαιρία κατάκτησης της εξουσίας. Ό,τι θεωρείται έλλογο για όλο
τον κόσμο, θεωρείται παράλογο για την αριστερά. Ενώ ό,τι κινείται
σύμφωνα με το κομμουνιστικό μανιφέστο αποτελεί «θεϊκή» εντολή για τους
ινστρούχτορες του μιάσματος που ακούει στο όνομα κομμουνισμός. Δεν είναι
παλαβοί οι αριστεροί, όπως θέλουν να τους ονομάζουν κάποιες φυλλάδες,
απλά αυτό πιστεύουν και αυτό επιδιώκουν, και δεν κάνουν ρούπι πέρα από
τις κομματικές και ιδεολογικές τους απόψεις. Είναι αλήθεια ότι
ιδεολογικώς κάπου πάσχουν, αλλά δεν τους ενδιαφέρει, διότι αν όλα έρθουν
με το καλό «αριστερά», τότε αυτός που θα πάσχει βογκώντας θα είναι ο
έρημος ο λαός. Όπως γίνεται στη Βενεζουέλα, όπως έγινε σε κάθε χώρα που
παρέλασε ο κομμουνισμός. Το παρήγορο για μας, ευτυχώς ακόμη, είναι ότι
δεν έχουμε φτάσει ακόμη τη Βενεζουέλα στην κατάσταση που βιώνει αυτή τη
στιγμή. Αλλά μην νομίζεται ότι απέχουμε και πολύ, διότι για κάθε μέρα
που περνά, θα φθάσουμε να λέμε «τι ωραία που ήμασταν χθες…..».
Μεθαύριο
είναι της Μεγαλόχαρης, και εξ όσων αναφέρει η ιστορία αυτού του Τόπου, η
ελπίδα ποτέ δεν πέθανε σε τούτη τη γωνιά της γης, με σημείο αναφοράς το
«συν Αθηνά και χείρα κίνει». Και η χείρ στην περίπτωσή μας δεν είναι
άλλη από τη Χρυσή Αυγή.
Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες.
Διαβάστε περισσότερα: https://ethnikismos.net/